REISVERSLAG

Reisverslag van familie De Jong. Vakantie Indonesië, tocht langs de kleine Soenda Eilanden aan boord van de Phinisi Ambasi.

Zaterdag 7 mei 2005

Vandaag begint ons avontuur naar Indonesië. Op Schiphol nog snel een digitale onderwatercamera gekocht, zodat er niet alleen kiekjes boven maar ook onder water gemaakt kunnen worden.

Zondag 8 mei 2005

Na een lange vliegreis landen we rond een uur (lokale tijd) op Bali. Op Bali hebben we één overnachting voordat onze reis op de Phinisi Ambasi begint.

Bali is een erg bijzonder eiland. Wat een drukte zeg! Overal zijn mensen en een hoop brommers. Het hotel waar we slapen is prachtig. We zijn blij dat we eindelijk onze 'vliegtuigkleren' kunnen verruilen voor wat luchtigere kleding.

In ons hotel maken we kennis met Ben (contactpersoon op Bali) en Zena. Zena is de divemaster en zal morgen met ons richting de Phinisi Ambasi vertrekken. Na een korte kennismaking kunnen we dan eindelijk een duik maken in het zwembad. Ook pikken we nog wat mee van de zon, dus met het kleurtje komt het wel goed.

’s Avonds op stap in Bali. Van Ben hebben we een kaartje gekregen van een restaurant met de naam ‘Warung Phinisi’ ergens in de stad. Na een toeristische route (een uur lopen en vier keer de weg vragen) komen we aan bij het restaurantje. Zowel de binnen- als de buitenkant oogt niet als een restaurant, maar we hebben er werkelijk heerlijk gegeten. Een aanrader. Na het eten zijn we terug naar ons hotel gegaan om te gaan slapen. Voordat we gaan slapen denken we allemaal nog: 'Als de rest van de reis net zo indrukwekkend wordt als Bali...'.

Maandag 9 mei 2005

Vanochtend om half acht hebben we heerlijk met z’n allen ontbeten. Om half 9 worden we opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Van het vliegveld van Bali vliegen we samen met Zena naar Timor waar we rond twaalf uur landen. Op het vliegveld staan de eerste bemanningsleden van de Phinisi Ambasi op ons te wachten, in een busje worden we naar de boot gebracht.

Na een lange reis van Amsterdam naar Timor komen we dan eindelijk aan in de haven waar de Phinisi Ambasi op ons ligt te wachten. We zijn allemaal gelijk verkocht na het zien van ons vervoermiddel voor de komende twee weken.

Na de kennismaking met de hele bemanning krijgen we een lunch. Uiteindelijk begint onze tocht om drie uur. Om ongeveer half zes zien we de eerste ondergaande zon van deze vakantie. Prachtig!

Het avondeten is erg lekker. Het bestaat uit vis met rijst, een soort spinazie en ei. Ondanks dat we allemaal niet echt dol zijn op is, smaakt het voortreffelijk. De rest van de avond zitten we op het dek, te genieten van de sterrenhemel.

Dinsdag 10 mei 2005

Vandaag is Laura jarig! Toch wel bijzonder om je 22e verjaardag in Indonesië te vieren op de Phinisi Ambasi.

Om ongeveer zeven uur in de ochtend zijn we aangekomen bij Pulau Batik, een mooi bounty-eiland middenin de zee. Het is een idyllische omgeving om je verjaardagsfoto’s te maken. We zwemmen we met z’n vieren naar het eilandje. Echt niet te geloven wat een helder water en wat een mooi wit zandstrand. Gelukkig hebben we ons goed ingesmeerd, want anders waren we levend verbrand.

Na de lunch hebben we lekker op het dek gelegen. Ronald denkt in de verte dolfijnen te zien, maar jammer genoeg komen ze niet dichterbij. Maar we willen niet opgeven, dus blijven we over het water speuren naar meer. We worden beloond, want ja hoor, daar is weer een dolfijn. Of toch niet? Nee, het was een walvis. Echt super! We hebben met z’n allen door de verrekijker zitten turen en in ieder geval zijn grote staart gezien. Na het avondeten genieten we wederom van een mooie sterrenhemel.

Woensdag 11 mei 2005

Vandaag zijn we aangekomen bij Alor. Het was zo’n warme nacht dat Ronald en Alie buiten hebben geslapen. Ze hebben daar geen spijt van gehad. Rond vijf uur werden ze wakker.  Ze hebben mooie foto’s kunnen maken van de zonsopgang en de natuur. Het water zag er lekker rustig uit. Er dreef een stuk hout. Of toch niet? Nee hoor, het waren  (in ieder geval) twee dolfijnen. Ze zwommen zo langs de boot de andere kant op. Zo willen ze dus elke morgen wel wakker worden.

De lokale bevolking heeft veel belangstelling voor ons. Mensen staan langs de kant te schreeuwen en te zwaaien als we met de boot voorbij komen varen. ’s Middags voor de eerste keer aan land geweest. Het hele dorpje in rep en roer. We worden door allemaal kinderen gevolgd en goed geobserveerd door de rest van de bewoners. Tijdens het avondeten begint het plotseling te regenen. Een buitje voor het stof om het maar zo te noemen. ’s Avonds zitten we dus maar binnen. Alle logboeken zijn bijgewerkt, lekker gelezen en spelletjes gedaan.

Donderdag 12 mei 2005

Om zeven uur verschijnen we weer aan het ontbijt dat bestaat uit geroosterd brood, pannenkoeken of poffertjes. We kunnen dus elke ochtend een goede bodem leggen voor de rest van de dag. De kok weet dat je van duiken honger krijgt, want na elke duik komt hij een schaal met lekkers brengen. Dit is een gebakken banaantje of een koekje. Ook deze tussendoortjes worden bijna allemaal door de kok zelf gemaakt.

Dat wij ook interessant zijn voor de lokale bevolking hebben we vandaag weer gemerkt. Een hele groep vrouwen in bootjes komen aan de Phinisi Ambasi hangen. Het is erg apart allemaal. De vrouwen hebben rode tanden en staren ons aan in de hoop dat wij iets (sarongs en andere kleden) van hen willen kopen.

Vrijdag 13 mei 2005

Na het duiken hebben we met z’n allen heerlijk gesnorkeld en gezwommen in het helderblauwe water.

’s Middags hebben we aangegeven dat we ook graag een dorpje wilden bezoeken. Om ongeveer vier uur in de middag mogen we van de kapitein aan land. Zena gaat als gids met ons mee. We hebben pennen, notitieblokjes en ballonnen meegenomen om te kunnen uitdelen. Wat een belevenis zeg. We krijgen een rondleiding door het hele dorp. Het blijken twee dorpjes te zijn die vlak naast elkaar liggen. Iedereen in het dorp loopt met ons mee. Het is zo mooi om te zien hoe deze mensen leven. We zien een medicijnman, een vrouw die meel maakt, we maken kennis met andere bewoners en een van hen laat ons een aapje (waar komt dit beestje opeens vandaan?) zien. Er wordt voor ons gedanst door de kinderen. Laura en Alie dansen mee. Uiteindelijk komen we erachter dat er de afgelopen tien jaar geen enkele toerist meer is geweest in deze dorpjes. Dit betekent dus dat sommige kinderen nog nooit een blanke hebben gezien. Het is niet te beschrijven wat we hier hebben meegemaakt. Dit is echt de moeite waard!

’s Avonds tijdens het avondeten zijn we allemaal erg onder de indruk wat de die middag hebben gezien.

Zaterdag 14 mei 2005

Vandaag werden we wakker bij Pulau Babi. Al weer een ontzettend mooi bounty-eiland. Het ontbijt bestaat deze ochtend uit wentelteefjes.

Na de duik is er nog tijd om te snorkelen. Het koraal is hier prachtig. Veel vissen gezien en zelfs een zeeslang. Op het eilandje liggen echt enorme schelpen, zo groot hebben we nog nooit gezien. Zena vertelt ons dat de bewoners van het eiland de schelpen gebruiken om uit te eten. We willen er graag eentje meenemen, maar ja ze zijn te zwaar, we komen er vast niet mee door de douane!

Rond half een gaan we lunchen. We hebben goed honger nadat we twee duiken hebben gemaakt en te hebben gesnorkeld. Vanmiddag bestaat de lunch uit bami goreng met kip en als toetje lekker vers fruit.

De rest van de middag zijn we aan het varen. We moeten op tijd in Maumere zijn, want de kapitein heeft onderdelen nodig voor de boot. Maar goed, een beetje luieren is wel aan ons besteed, dus we vermaken ons prima. Om vijf uur komen we aan in de haven van Maumere.

Na het avondeten speelt Alie een potje Jenga met het bemanningslid Omeng. Maar omdat we morgen erg vroeg op moeten, gaan we deze avond op tijd naar bed.

Zondag 15 mei 2005

Deze ochtend vertrekken we na het ontbijt in de stilte van de morgen (half zes) in een busje naar de Kalimutu. Dit zijn drie kratermeren die aan de andere kant van het eiland liggen. Heen en terug is het ongeveer 250 km, dus we hebben een lange tocht voor de boeg. Zena gaat ook mee. De rest van de bemanning heeft een dagje vrij.

Na een tocht van ongeveer vier uur komen we dan eindelijk aan bij de voet van de Kalimutu. Samen met onze gids gaan we vanaf hier te voet verder. Na een klim van ongeveer 25 minuten (puffend, steunend en vooral zwetend) komen we bij een soort uitzichtpunt. Vanaf hier kunnen we de drie meren goed bekijken. Prachtig! De gids vertelt ons dat elk meer een bepaalde betekenis heeft. De mensen in de omgeving geloven dat wanneer je dood gaat, je ziel in een van deze drie meren terecht komt.

Het water van een meer is grijs gekleurd en hier komt de ziel van oude mensen terecht. Het tweede meer is blauw gekleurd, voor de ziel van jonge mensen. Het derde meer is bruin gekleurd en staat voor het kwaad. Nadat we allemaal onze fotorolletjes hebben volgeschoten gaan we weer naar beneden. Vanaf hier beginnen we aan de terugreis naar de Phinisi Ambasi. Onderweg stoppen we niet alleen om te lunchen, maar ook om naar een schitterende waterval te kijken.

Ook maken we nog een tussenstop in een kampong Jopu genaamd. In deze kampong worden we welkom geheten door Maria. Zij is de dochter van het hoofd van het dorp. Wat een gastvrijheid! Ter verwelkoming krijgen wij fruit aangeboden. Met handen en voeten en hulp van onze gids vertelt Maria over de geschiedenis van haar dorp. Rituelen die 300 jaar oud zijn, worden hier nog nageleefd! Zeer indrukwekkend.

Rond vijf uur zijn we weer op de Phinisi Ambasi, waar de kok alweer druk voor ons aan het koken is. Na het eten gaat iedereen vroeg naar bed, allemaal uitgeput van de lange dag, maar wel een hele mooie dag!

Maandag 16 mei 2005

Deze ochtend bestaat ons ontbijt uit pannenkoeken. Vandaag gaan we een flink stuk varen. Onderweg zien we van alles. We komen langs een eiland vol Mangrove-bomen waar wel duizenden ‘kalongs’ (grote vleermuizen) dwarrelen. In eerste instantie hebben we helemaal niks in de gaten. De vleermuizen lijken net blaadjes die aan de boom hangen, maar hoe dichterbij we komen, hoe meer we in de gaten hebben dat dit toch echt geen blaadjes zijn…

Tegen zonsondergang komen een paar dolfijnen ons nog even gezelschap houden. Jammer genoeg niet heel erg lang, maar we hebben ze vandaag wel weer gezien.

Dinsdag 17 mei 2005

Vandaag zijn we onderweg naar Sabolan (Flores). Het water is zo helder dat we met z’n allen gaan snorkelen. Ook dan zie je van alles. Kreeften, schildpadden en wel honderden nemo’s. ’s Middags varen we richting Komodo waar we de varanen gaan bekijken.

Woensdag 18 mei 2005

Met de Zodiak worden we aan land gebracht. Vandaag gaan we naar het natuurpark van Komodo. Hier leven de Komododragons. Onze tocht over het eiland duurt ongeveer 2½ uur. We hebben een gids die echt alles weet over elke bloem en boom, elk blaadje en dier, die op dit eilandje groeien en leven. Ook zien we drie varanen. De eerste is in diepe slaap. Wat een beesten zeg. De andere twee bewegen niet echt, maar houden de boel wel in de gaten.

Terug op de boot gaat Alie met Omeng snorkelen, ze gaan richting het strand, Pantai Merah (het rode strand). Nadat ze zichzelf eerst hebben gescrubd met het zand, lopen ze over het eilandje. Sommige zandkorreltjes zijn rood, erg mooi. Omeng vult voor Alie een flesje met zand als aandenken.

Na het avondeten vissen we nog met de bemanning. Vissen gebeurt hier echter niet met een hengel, maar gewoon met een draadje en een haakje. Aan het haakje wordt geen aas gehangen. Het is gewoon een kwestie van timing en goede ruk aan je draadje geven. Ronald vangt een pijlinktvis. Oh, wat leuk! De hele familie wordt door het dier helemaal vol gespoten met inkt. De vis wordt bewaard en onder een dekzijl, bovenop het dek, gedroogd en bewaard. We hebben weer een keer vlees in de nasi.

Donderdag 19 en vrijdag 20 mei 2005

Deze dagen wordt er gedoken en gaan we op zoek naar de Manta’s. We maken hele mooie duiken, maar de Manta’s zijn er even niet. ’s Avonds gaan we aan land om de zonsondergang vanaf de kant te gaan zien. Weer teruggekomen op de boot, brengen wij de rest van de avond door met de bemanningsleden. Ze leren ons de Indonesische taal en wij proberen hun de Nederlandse taal te leren. Ook zijn ze helemaal weg van de woordzoekpuzzels die we bij ons hebben.

Zaterdag 21 mei 2005

Vandaag staat in het teken van ons afscheid.

Na de duik gaan we dan eindelijk met de zeilen varen. De bemanning maakt het allemaal in orde, motor uit en zeilen maar. Met de Zodiak varen we rondjes om de boot, want dit zijn echt DE kiekjes waar we op hebben gewacht. Echt super! Ondertussen zijn we onderweg naar Bima (Sumbawa), de eindbestemming.

’s Avond hebben we een afscheidsdiner. De kok en de rest van de bemanning hebben er een feestmaaltijd van gemaakt. We eten met z’n allen op het dek. Ook de bemanning eet mee. Het ene dankwoordje na het andere dankwoordje wordt uitgesproken.

Afscheid nemen valt vaak zwaar, dus deze avond genieten we nog extra lang van de boot, de bemanning, het klimaat en van elkaar.

Zondag 22 mei 2005

Vanochtend om zeven uur ons laatste ontbijt op de Phinisi Ambasi. Niemand die naar huis wil. Nog even de laatste spullen gepakt en om acht uur moeten we dan toch echt de boot verlaten. We nemen toch een beetje met pijn in ons hart afscheid van de bemanning en van de boot. De terugreis gaat beginnen. Het wordt een lange terugreis, maar we komen thuis met een hele mooie herinnering rijker!

Duiken

Tijdens deze reis maken wij mooie, warme duiken in het heldere water van Indonesië.

We staan iedere morgen om zeven uur op. We zijn met ons vijven, de enige passagiers (!) aan boord van de Phinisi Ambasi. We kunnen onbeperkt duiken, natuurlijk rekening houdend met de veiligheid.

Het duiken hier is relatief eenvoudig, want we springen gewoon over boord en kunnen eigenlijk alle kanten op. Wel moeten we rekening houden met het getij, omdat het hier aardig kan stromen. Meestal wachten we op het seintje van de kapitein die de boot altijd in de luwte van een eilandje probeert te manoeuvreren.  Tijdens de duik volgt de Ambasi op afstand gewoon ons bellenspoor, dat kan, want de zee is hier doorgaans zo glad als een spiegeltje.

Ik duik standaard met Laura als buddy en Marjon met Ronald.  Alie duikt niet, maar toont haar belangstelling voor wat we hebben gezien. Het water is hier normaal gesproken erg helder, toch komt het af en toe voor dat het wat melkachtig is. Maar 20 tot 30 meter zicht is normaal. De watertemperatuur is trouwens ook niet gek, tussen de 26 en 28 graden. Ook in grotere diepten. Hierdoor kunnen we gewoon in ons 3mm-shorty duiken. Met zo'n drie tot vier duiken per dag is dat wel zo relaxed.

Er is hier erg veel kleur in en op de riffen, en het wemelt werkelijk van de rifvissen. De riffen zijn hier vooral erg mooi begroeid met allerlei koralen in vele soorten en maten. We speuren standaard alle spleetjes en gaatjes af of er bijzondere diersoorten inzitten. Marjon neemt altijd haar lamp mee, zodat ons niets ontgaat en we zeer gedetailleerd kunnen zoeken, ook wel eens makkelijk als bijverlichting bij het fotograferen. Onze duikgids heeft de nodige ervaring. Hij ziet erg veel.

Er zijn hier ook prachtige drop-offs. Je kijkt dan in de peilloze diepte. We blijven vaak op een bepaalde diepte hangen om onder allerlei overhangen en in grotten te kijken. Hier proberen we nurse sharks en ander haaisoorten te scoren. Helaas blijven de grote pelagische vissoorten weg en concentreren we ons op de kleinere. Wel zien we zo nu en dan white- en blacktip reef sharks. Wat je hier ook veel tegenkomt zijn allerlei naaktslakken. Deze zijn erg mooi van kleur en laten zich goed bestuderen.

We komen ook vaak grote papegaai- en napoleonvissen tegen. Deze majestueuze dieren glijden langs ons heen. Af en toe hoor je ze happen naar een prooi om vervolgens weer in de diepte te verdwijnen.

Het is ook heel leuk om een grote bidsprinkhaangarnaal (mantis shrimp) uit z'n tent te lokken. Dit doen we met een stok en we proberen hem dan te verleiden om de stok stuk te slaan. Deze dieren hebben namelijk een soort hamer waarmee ze zelfs aquariumruiten kunnen verbrijzelen. Het is een leuk spelletje, mar wel oppassen geblazen. We zien op onze duiktochten ook regelmatig prachtige schildpadden die onverstoorbaar aan het koraal knagen om hier voedsel uit te halen. We blijven er dan een tijdje naast hangen en bestuderen deze prehistorische dieren. Ronald probeert zoveel mogelijk foto's te maken.

Een van onze mooiste duiken maken we op een rif genaamd Batu Bolong. Dit rif ligt voor de kust van Komodo. Hier komen we in een duik bijna alles tegen, onder andere rifhaaien, bultkoppen, jackfish, groupers, roggen, barracuda's, schildpadden, murenes, napoleonvissen en nog veel meer. Helaas laten de grote dieren, zoals de Manta's het massaal afweten. Volgens de duikgids komt dat waarschijnlijk omdat er op dit moment te weinig plankton in het water voorkomt, waardoor deze planktoneters hun heil elders hebben gezocht.

Het duiken in Indonesië is een aanrader, en zeker op deze manier. Al duikend en genietend vliegen de vakantiedagen in dit paradijselijk oord voorbij.

Helaas, na ruim twee weken en ongeveer duizend kilometer te hebben gevaren, zit de vakantie er weer op. Vanaf Bima (Sumbawa) maken we ons op voor de thuisreis.

Het afscheid van de bemanning is hartverwarmend. We danken hen dan ook zeer hartelijk en we spreken de hoop uit om ooit nog eens terug te komen.

Jammer dat het voorbij is, maar al met al was dit een onvergetelijke vakantie, zowel boven als onderwater.

Familie De Jong