REISVERSLAG

Direct na afloop van de wedstrijd word ik opgehaald door Bea, die dit keer mee gaat. Wij 'Giants' hebben met twee punten verloren van Cardinals uit Oss. Een verlies zorgt er meestal voor dat ik chagrijnig en moe ben. Zo ook dit keer, maar maakt het snel plaats voor opgetogenheid. Over zes uur vertrekt onze vlucht naar Bonaire. Na wat duty-free shoppen checken we in en val ik bijna meteen in slaap. Het grote voordeel van een wedstrijd.

De Florence Nightingale brengt ons in 9,5 uur naar Bonaire. Zij zit geheel vol, maar er stappen 30 mensen uit en de rest reist door naar Quito. Op Flamingo Airport halen we onze auto op bij Total Car Rental en rijden we in 10 minuten (natuurlijk rijden we een keer verkeerd) naar het Eden Beach Resort. Moe ben ik niet, maar om 07.00 uur dwing ik mezelf om toch even te gaan slapen. Na ruim een uur sta ik op en sta om 09.00 uur al bij de duikschool met Bart en Roeland te praten. "Goedemorgen, rotjong..."

Rond 10.15 uur komt Bea naar beneden en gaan we op zoek naar een supermarkt. Al gauw blijkt dat we de verkeerde kant op lopen en besluiten de auto te halen. FF pinnen en we halen lunch c.q. ontbijt in het centrum. Nederland, maar dan in een ander klimaat!

's Middags neem ik nog even het een en ander door met Bart en meld me vervolgens bij Harald. Na het nodige papierwerk springen we het water in en duiken we op het huisrif, Front Porch. Vlak voor de deur ligt een klein wrak op 27 meter. Aan de rechterkant begin het rif en vrijwel direct komen we het zeepaardje tegen. Het duiken op Bonaire kenmerkt zich hoofdzakelijk door sponzen, kerstbomen en koraalformaties. Daarnaast vind je er natuurlijk gedierte dat je niet in andere waters tegenkomt.

Ik had Bea beloofd niets over de duik te melden. Zij duikt zelf ook, maar is nu zwanger en kan het water dus niet in. Haar nieuwsgierigheid wint het en samen nemen we de duik door. 's Avonds drinken we in Bongo's het een en ander met Bart, Roeland en natuurlijk de rest en om 21.00 uur lig ik op bed. Ik slaap tot 5, 6, 7 en 8 uur en word vervolgens wakker met een kop koffie bij Wannadive.

Dinsdag sla ik de eerste bootduik over, want er moet ook gewerkt worden. Samen met Bea ga ik op zoek naar een privéhuis dat we voor kennissen verhuren. Op dit moment word het eveneens verhuurd en al snel zitten we aan de koffie in Lagoon Hill. Natuurlijk bekijken we het een en ander goed en maken we een paar foto's.

Net voor vertrek van de tweede bootduik melden wij ons bij het tweede vulstation Wannadive, direct voor Town Pier. Om 11.00 uur vertrekken we naar Klein Bonaire en duik ik samen met Paul op Forrest. Na een uur zijn we weer boven en zijn we met de snelle boot zo weer bij de duikschool. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk weer het water in en meld me bij Bart. 's Middags staat de Town Pier op het programma en ontmoet ik Erik die die dag voor het eerst mijn buddy is. We tuigen op in de duikschool, steken de straat over en voilá, duiken. De Pier is echt een duiklocatie voor mij. Begroeide pilaren en veel klein spul, waaronder een groot zeepaardje!

Bea is deze week de zwangere echtgenote, chauffeur, restaurantcontroleur, et cetera. We eten dan ook bij Donna E Giorgio. Heerlijk eten voor een goede prijs. Een goede keuze dus. Om 9.00 uur kom ik Thor tegen, natuurlijk met hamer en lig ik 15 minuten later in bed.

De volgende dag word ik om 6 uur wakker en ga ik naar beneden met het idee even later weer te gaan slapen. Helaas, ik blijf wakker. Ik bevestig de nieuwe strap aan Bea haar bril en kijk naar Tomb Raider. In de ochtend is het weer sightseeing: Lagoon, Lac Bay, Flamingo's, Salt works en de slavenhutjes. 's Middags zoek ik Erik op. We duiken op Oil Slick Leap Kemp met Bea als chauffeur. We zien veel van hetzelfde, veel koraalcombinaties dus prachtige vergezichten. De entree is apart. Je springt van een rots het water in. 

We verblijven in het Eden Beach Resort dat net boven het centrum van Kralendijk ligt. Samen met de duikschool, Wannadive, en de Bongo's Bar een prima plaats om te verblijven. De accommodaties zijn schoon en van de meeste gemakken voorzien. Je kunt kiezen uit een studio of appartement. Voor klanten is er voldoende parkeergelegenheid en biedt het twee zwembaden. Voor snorkelaars is het huisrif een prima plaats om te snorkelen en biedt Bongo's vaak een prachtig uitzicht op de ondergaande zon.

De volgende dag gaan we weer lekker duiken. Duik 1 is op Andrea 2, samen met Erik en Stef. Bij het te water gaan zien we al squit, maar besteed ik er geen aandacht aan, eigenlijk vergeten. Aan het einde van de duik vergeet ik het niet en blijf ik gefascineerd hangen bij de 5, 6, 7 op rij hangende squit. In de middag duiken we weer met z'n drieën. We willen in eerste instantie duiken op de South Pier, maar daar ligt natuurlijk een schip geankerd. Dus deze keer is Angel City aan de beurt en bezoeken we the Hooker. Dit betekent natuurlijk dat we weinig tijd hebben op de Hooker, maar dat vind ik als oudijzerboer niet echt erg. Na Angel City met veel flamingotong, komen we aan op de overgang van het 1e en 2e rif bij de Hooker. Stef is zenuwachtig en volgt het ankerlijn naar links. Voor Stef en mij is dit de eerste duik op de Hooker en weten dus niet precies waar hij ligt. Erik kent de weg en samen zwemmen we het blauwe water in met de zandvlakte onder ons. Net op het moment dat ik denk 'Mag ik alsjeblieft weten waar we naar toe gaan?', doemt de boeg van de Hooker op. Spookachtig komt zij uit het niets. De grote Tarpon is verbazend groot en het schip is redelijk begroeid. Aan het einde van de middag moeten we ons melden bij City Café waar Wannadive een rumpunchparty organiseert van 16.30 tot 17.30 uur. Heel vervelend! Daar ontmoeten we natuurlijk weer meer duikers; Bel, Martin, Corné and Mariel. Samen eten we die avond bij Crocantino en maken we plannen om de volgende dag het Nationale Park te bezichtigen.

De volgende ochtend verzamelen we ons vroeg en gaan op pad naar het Nationale Park. Verdeeld over twee auto's en natuurlijk met de nodige flessen, melden we ons bij de ingang.

Het Washington-Slagbaai National Park is het noordelijk gedeelte van het eiland (5.640 ha

en meer dan 190 vogelsoorten). Het park is dagelijks open van 08.00 u tot 17.00 u.

Neem de tijd om het Nationale Park te bekijken. Niet alleen voor de bezienswaardigheden en natuurlijk het duiken. Maar ook voor eventuele problemen met de auto, er is niks! Breng dan ook eten en drinken mee. We bezoeken natuurlijk een aantal hoogtepunten, zoals de zoetwatermeertjes met veel hagedissen en the blow hole, en maken de nodige foto's van de flamingo's. Onze eerste duik maken we op Playa Benge. Daar zien we de eerste echt grote Murene. Tot nu toe hebben we veel kleintjes gezien, maar die vallen in het niet vergeleken bij deze. Iets verder komen we nog twee fotogenieke langusten tegen die zich niet laten storen door onze aanwezigheid. De tweede duik maak ik zelf niet echt mee, Boca Slagbaai. Heb last van een kapotte bril en blijf op geringe diepte. Morgen vliegen we alweer terug. Toch levert dit de nodige slakken op en kom ik redelijk aan mijn trekken.

's Avonds eten we met bijna iedereen in City Café. Direct naast het vulstation van Wannadive aan de boulevard. Naast dit gezellige café waar je kunt eten en drinken en natuurlijk de duikschool, is daar ook een kleinschalig hotel, internetcafé en een hamburgertent.

De volgende ochtend gebruik ik om nog de nodige afspraken af te handelen en natuurlijk winkeltjes in- en uit te lopen. Met spanning rijden we aan het begin van de middag terug naar de luchthaven en checken in op voor onze retourvlucht. Vanzelfsprekend komen we weer bekenden tegen. Het zijn de huurders van het huis van de kennissen van ons. Zij hebben net een rondvlucht gemaakt en het eiland op video gezet.