4.45 uur, het is zover. Na twee keer de wekker te hebben uitgedrukt, ontwaak ik langzaam onder de douche. Ik betrap mezelf erop dat ik twee keer serieus nadenk om weer in bed te kruipen. Eenmaal bij positieven verklaar ik mezelf voor gek en controleer ik even later mijn bagage. Na een omhelzing en zoen aan vriendin Linda begeef ik mij naar het station. Natuurlijk is er niks geopend en duurt het al met al drie uur voordat ik mijn eerste kop koffie drink.

Allereerst vlieg ik naar Parijs, waar mensen met een latente psychose spannende uren kunnen beleven. Eindelijk, ik ben op weg. Ik ben een nummer. Ik ben een nummer in een mierenhoop, nee een nummer in een culturele smeltkroes. Aan de gezichten te zien zijn het overwegend toeristen. Maar dan wel toeristen met hun gezicht op half drie 's nachts terwijl het 11.00 uur is.

Ongeïnteresseerde gezichten trekken aan mij voorbij en proberen zich een weg te banen door de mierenhoop. Ik krijg het idee dat alleen de mensen die ik ken echt plezier aan hun vakantie beleven. Althans dan begrijp ik uit hun verhalen. Voor mij betekent het ontmoetingen, gekke gebeurtenissen, verrassingen, ergernis en romantiek. Als ik hier rondkijk, heb ik sterk het vermoeden dat de meeste reizigers de gehele gebeurtenis ervaren als een verjaardag bij hun schoonouders. Ik laat me niet gek maken en stap op de vlucht naar Hong Kong, 11.15 uur vliegen. Jezus, wat een lange zit!

Ergernissen: voordat ik doorvlieg naar Cebu heb ik op Hong Kong 8 uur de tijd. Een uitgelezen kans om het landelijk gelegen, nee, het pittoreske Hong Kong te bezoeken. Tref ik het even; het komt met bakken uit de hemel en zelfs de heuvel rondom het vliegveld Hong Kong zijn nauwelijks nog te zien. Dan maar mijn Frans op halen met een paar even als ik verslaafde Fransozen. Lang duurt de afleiding echter niet. Allen hebben aansluitende vluchten rond 10.00 of 11.00 uur en dus nemen we snel afscheid met een algemeen 'nice meeting you'.

Zeven uur later klaart het op en begint de zon te schijnen. Net nu ik mij in hogere sferen van -32°C ga begeven. Toch jammer, misschien heb ik meer geluk op de terugweg, want dan heb ik tien uur. Mocht het dan nog niet lukken dan weet ik in ieder geval waar ik gratis het net op kan, schuin tegenover Gate 64. Zelfs de koffie en thee zijn hier het grootste gedeelte van de dag gratis. Maar Filippijnen: ik kom er aan , ik omarm je met al mijn armen.

De Ontmoeting

Ramzy haalt mij op van het vliegveld van Cebu en nodigt mij uit wat te gaan eten. Het wordt geroosterde kip met rijst, het smaakt heerlijk. Even later sta ik al bij Plaza Hotel, voor mijn eerste overnachting op de Filippijnen. Ik spreek af morgen om zeven uur te vertrekken en ga naar mijn kamer.

Arne Jensen is de Deense manager en heeft vandaag geen cursisten. In de middag varen we af naar Arco Point, vlakbij de duikschool. Na problemen met het klaren, altijd de eerste duik, dalen we af. Al snel zien we de eerste naaktslakken en een Moray eel, en natuurlijk een verrassing: met mijn gezicht op het rif schiet een Giant Trevally tussen ons door. Arne ziet hem op 10 cm afstand even voor hem stil staan, ook hij schrok en zwemt snel weg. Arne is nog net op tijd om mij te waarschuwen voordat ik hem de hoek om zie zwemmen.

Een mooie duik en prima kennismaking met de onderwaterwereld van de Filippijnen. Panglao ligt net iets voor Bohol. Een vrij groot eiland dat naast duiken de mogelijkheid biedt om het achterland te bekijken met o.a. de Chocolate Hills.

's Avonds eet ik in het restaurant van het Alona Tropical Beach Resort, maar ook de andere resorts op het strand hebben een goede keuken. Even later drink ik een biertje met Volker, een Duitse kok die voor de zesde keer op Panglao is en zich steeds weer vermaakt.

Naast de nodige kleurrijke vis zien we ook nog een Dusky Wrasse. Tijdens het duiken krijg ik een lichte kramp in mijn rechterkuit. Aan wal wordt het echter een bult en denk ik dat ik gebeten of gestoken ben. Ik weet zeker dat het pijn doet en dat het lopen een stuk minder soepel gaat. Naarmate de avond vordert, wordt het lopen moeilijker, waarschijnlijk doordat mijn kuit stijf wordt.

Ik heb net de homepage van Giants bekeken, mijn honkbalteam, 9 - 5 gewonnen tegen HCAW. Gelukkig, want gisteren stond op de guestbook dat we jammer genoeg geen kampioen meer konden worden. Wie dit heeft geschreven is echter een vraagteken. Bellen kan ik nog steeds niet, dus geef ik het maar op. Dan maar mailen, werkt natuurlijk ook goed en kan zo tegen minder kosten meerdere mensen bereiken.

Morgen is mijn transfer naar het El Dorado Beach Resort vlak bij Dumaguete. Het duiken schijnt ook daar prachtig te zijn op onder andere the Pier, het huisrif en Apo Eiland. En daarnaast, maar voor mij minder belangrijk, is het Resort luxer met warm en koud water, een zwembad en zelfs een bioscoop in de buitenlucht. Ook zal ik daar Chris weer ontmoeten, onze 'grote' vriend van de Filippijnen en tevens eigenaar van de nu in totaal zeven duikscholen.

Gefeliciteerd

De Filippijnse uitdrukking voor Manjana Manjana ben ik kwijt, maar manjana geeft al goed aan hoe het leven op de Filippijnen is georganiseerd. Ik heb de afspraak gemaakt voor de transfer om twaalf uur. Het wordt een uur als ze aankomen en kwart over twee als we vertrekken. Ook Hans gaat mee, een Nederlander die al vijf jaar in Manilla woont en probeert een incoming touroperator te runnen.

Op de boot 'Gypsy' ontmoeten we Michael, Dean, Arianne en Jesse, de gids. We varen af naar Balicasag waar we op de Sanctuary duiken. Het wordt een lange duik met een zeer grote school Jacks en de meest uiteenlopende vissen. Mijn buddy Michael is meer bezig met mij in de gaten te houden dan met duiken. Waarschijnlijk omdat hij als rescuediver duikervaring wil op doen bij Sea Explorers.

Rond 17.30 uur, het wordt al donker, komen we aan in El Dorado. Ook hier word ik weer vriendelijk ontvangen en zeer behulpzaam geholpen. Natuurlijk ontmoet ik Chris en Rolf, de manager van deze duikschool. Ze zijn natuurlijk blij met mijn komst en zeer tevreden over het artikel dat Sjon Neuswander heeft geschreven in Duiken van Juni 2001, naar aanleiding van zijn bezoek aan een aantal Sea Explorers Duikscholen.

's Avonds krijgen we het eten en drinken van Arianne, een Zwitserse stewardess die vandaag 36 is geworden, nogmaals gefeliciteerd. In mijn kamer volg ik nog even de NCAA College Baseball World Series en val in slaap.

Ik laat me rond acht uur wekken en ben om negen uur klaar om te duiken. Er is niemand, maar ik weet dat Chris wat gepland heeft. En ja hoor, als ik om half tien achter de mail zit, komt hij me halen voor een duik op het huisrif. Na een uur komen we boven en staat mijn mond nog steeds open. Wie zien van groot tot klein, van anemone shrimp tot aan gobies en eels. Werkelijk een prachtige duik op dit huisrif.

's Middags duiken we op the Pier. De tweede aanrader van Volker en van Chris. We dalen af. Omdat de fabriek vlakbij is, is het water troebel maar voldoende helder. Op 20 meter komen we op de bodem en heeft Jesse al meteen een naaktslak gevonden. Er zullen er nog vele volgen, net als murenen en andere voor mijn nog ondefinieerbare vissoorten. Een ding is zeker, dit is een fantastische duik met een grote verscheidenheid aan hard en zacht koraal.

Ter gelegenheid van het afscheid van mij en een aantal Zwitsers gaan we 's avonds naar de bar in Dumaquette. Al met al zijn we zeven uur weg en komen we om 04 uur El Dorado binnenstrompelen. Dit betekent dat ik over 45 minuten gewekt word om klaar te zijn voor mijn transfer naar Malapasqua. Ik besluit wakker te blijven en bestel een dubbele espresso.

We, ik en het personeel van die nacht, vertrekken uiteindelijk om 06.00 uur naar Dumaguette. Ik ben er nu een paar keer geweest, maar kan nog steeds niet wennen aan de lucht van verbrande bladeren en uitlaatgassen.

Op de Speedferry naar Cebu slaap ik weinig. Al zou je denken dat dat geen probleem is na zo'n nacht en een buurman die bijna melodieus snurkt. Op Cebu haalt de voor mij reeds bekende chauffeur mij op en brengt me naar het hoofdkantoor van Sea Explorers waar ik kennismaak met Martin en Flor. In de tussentijd melden zich twee Filippino's die samen met mij de 3,5 uur durende transfer naar Malapaqua ondernemen. Een van de nieuwe bestemmingen van Sea Explorers en een must voor wrak- en grotevisliefhebbers. Een totale verandering van onderwaterwereld dus. Na drie uur rijden en 30 minuten slaap, zittend kan ik bijna niet slapen, komen we aan in Maya, gelegen op het noordelijkste puntje van Cebu Eiland. Nog 15 minuten met de boot en het misschien witste strand van de Filippijnen straalt ons tegemoet. Ik word vriendelijk ontvangen door Danny, een van de twee managers van de duikschool en na een korte rondleiding zit ik weer op het volgende paradijselijke eiland en resort. Duiken zit er niet in, want ik duik meteen mijn bed in.

's Middags staat de Donna Martin gepland, maar vertrekken we naar Gato Island i.v.m. het slechte weer. Het wordt een grotduik die onder het eiland doorgaat.

Ook als je niet van grotduiken houdt is dit een aanrader. Je kan bijna altijd de uitgang zien en er is veel bewegingsruimte. Na een paar kreeften en cleanershrimp komen we aan de andere kant uit waar we de white tips zien slapen. Het aantal naaktslakken is zo groot dat ik ze al net eens meer aanwijs aan de mededuikers. Net rechts buiten de grot wijst de gids in een opening in de rotsen, maar ik kan maar moeilijk iets waar nemen. Het duurt even, maar uiteindelijk zie ik de bamboeshark rustig liggen. Na een uur gaan we rustig naar boven, maar zien we drie inktvissen vechten. twee mannetjes vechten om het ene vrouwtje. Het is net of we naar discovery channel kijken!!

's Ochtends plan ik nog een duik op Shark Point, weer vroeg uit bed om de treasure sharks nu beter te kunnen zien. Ik had natuurlijk kunnen weten dat rond dit tijdstip ieder normaal functionerend orgaan in staat van narcose verkeert. Ik kom dan ook na een uur boven water, ben wakker, maar heb geen treasure sharks of manta's meer gezien. Gedurende de hele dag waait het zeer sterk en

moet ik aan het einde van de middag aan boord bij een lokale visser voor de transfer naar Maja. Dit duurt in totaal zo'n 45 minuten door de hevige golfslag. In de loop van de avond kom ik in Cebu aan en dineer nog met Chris, Martin en Flor. Morgen vlieg ik terug naar Hong Kong.