13 september

Vandaag is het dan eindelijk zover! Ik ga op reis naar Maleisië, de Perhentian Eilanden. Deze twee eilandjes liggen aan de oostkust van het vasteland van Maleisië. Hier ga ik leren duiken! Volgens alle reisboeken die ik hierover gelezen heb een waar paradijs om te snorkelen en te duiken in kristalhelder water. Ja, ik weet het, leren duiken in een van de mooiste duikgebieden ter wereld… zo word ik natuurlijk een verwende duikster. Met erg veel zin stap ik, samen met mijn vriend die met me meegaat, dan ook om 12.00 uur het vliegtuig in. Ik vlieg met Malaysia Airlines, en al snel kom ik erachter dat dit een zeer goede en professionele luchtvaartmaatschappij is. Ik vlieg Economy Class, maar het is allemaal erg luxe. We krijgen een menukaartje waarin we kunnen kiezen tussen twee verschillende maaltijden. Deze maaltijden zijn echt erg lekker. Buiten deze twee maaltijden krijgen we ook allerlei drankjes en hapjes aangeboden. Verder heb ik voldoende beenruimte en de beschikking over een tv'tje in de stoel voor me, waar ik allemaal (zeer) nieuwe films kan bekijken. Ook kun je hierop meer informatie vinden over allerlei plaatsen en gebieden in Maleisië. Ik verveel me dan ook geen moment, ondanks dat de vlucht naar Kuala Lumpur meer dan 12 uur duurt.

14 september

Om 06.30 uur (lokale tijd, in Nederland 00.30 uur) komen we op de luchthaven van Kuala Lumpur aan. De luchthaven van Kuala Lumpur (KLIA) is in 1998 helemaal vernieuwd. De moderne luchthaven doet erg futuristisch aan en is erg schoon. Om de paar meter zie je schoonmakers druk in de weer. De 'Aero Train' brengt ons ook de Domestic Terminal waar we inchecken voor de vlucht naar Kota Bharu. Ik zit deze keer bij het raam en zie de Petronas Twin Towers, de hoogste torens van de wereld, boven de skyline van Kuala Lumpur uitsteken. Om 09.00 uur komen we op de luchthaven van Kota Bharu aan. Nadat we onze koffers hebben verzameld worden we opgewacht door een taxichauffeur die een bordje bij zich heeft met mijn naam erop. Hij zorgt voor de verdere transfer naar Kuala Besut waar de boot naar de Perhentian Eilanden vertrekt. Samen met hem lopen we naar de taxi. Hier schrik ik even, want hij loopt naar een auto die in Nederland al een paar jaar afgeschreven zou zijn! Maar nadat ik zie dat de auto een Mercedes is, stap ik toch vol vertrouwen in. De man blijkt een erg aardige man te zijn en vertelt honderduit. Toch ben ik blij dat ik een uur later veilig en wel in de havenplaats Kuala Besut aankom. De rijstijl van de beste meneer laat namelijk soms wat te wensen over. Hij slingert geregeld van links naar recht en rijd voornamelijk aan de rechterkant van de weg. Je zult nu wel denken dat dat toch niet zo raar is, maar in Maleisië rijdt men dus links… Na aangekomen te zijn in de havenplaats Kuala Besut, worden we naar een (speed)boot gebracht die ons naar de Perhentian eilanden zal brengen. Onderweg springen de koffers bijna uit de boot, zo snel gaat het! Deze boottocht duurt ongeveer een uur. De aanblik van de eilanden die ik voor me zie is in één woord geweldig! Ik zie twee groene eilandjes met her en der verlaten witte strandjes en kleine vissersbootjes die om de eilanden heenvaren. Deze twee eilandjes zijn Perhentian Kecil ('klein' in Maleisisch) en Perhentian Besar ('groot'). Na een aantal mensen op Perhentian Besar afgezet te hebben, varen we door naar Perhentian Kecil, waar we de komende week zullen verblijven. De speedboot kan echter niet helemaal bij de kust komen vanwege het lage water, dus moeten we iets buiten de kust nog overstappen in een kleiner bootje, dat ons voor twee ringgit per persoon aan land brengt. Aangekomen op het eiland kijk ik eens goed om me heen. Het azuurblauwe water is echt ongelooflijk helder, waarop kleine kleurige vissersbootjes varen die een taxi zijn tussen de twee eilanden. Aan het (parelwitte) strand staat een aantal traditioneel gebouwde houten huisjes en restaurantjes. Daarachter bevindt zich alleen maar jungle. Palmbomen, helder zeewater, strand, prachtig zonnig weer… wat wil een mens nog meer dan dit ‘bounty eiland’? Nadat ik deze mooie, paradijselijke omgeving goed op me heb laten inwerken komt er een vrouw naar me toegelopen. Het blijkt Erika te zijn, onze (Nederlandse) agent van de duikschool Coral Sky. Coral Sky is de eerste duikschool op Perhentian. Zij laat ons de duikschool zien en brengt ons naar het Mata Hari Resort, waar het huisje op ons wacht. Het Mata Hari Resort bevindt zich pal naast de duikschool. De meeste huisjes van het Mata Hari Resort staan direct aan het strand, waaronder die van ons. Het houten huisje is eenvoudig, maar schoon en redelijk ruim. Ook hebben we een eigen douche en toilet, en een elektrische ventilator. We hebben 24 uur per dag elektriciteit die opgewekt wordt door een generator. Nadat we onze tassen hebben uitgepakt, nemen we dan ook een duik in het azuurblauwe (warme) water. Hierna ga ik weer terug naar de duikschool van Coral Sky waar ik met Erika het een en ander over onze cursus ga doornemen. Zij maakt mij erg enthousiast en ik heb erg veel zin om te gaan (leren) duiken! Ze geeft me alle leerboeken mee, samen met wat huiswerk (ongeveer 150 bladzijden en opgaven) wat ik moet afmaken voor de eerste dag van de Open Water Cursus. Gelukkig heb ik morgen nog om te gaan leren, want de cursus begint overmorgen. De duikschool Coral Sky Divers is een van de drie geregistreerde PADI-duikscholen op Perhentian. Ze zijn een PADI Gold Palm *****-duikschool. Coral Sky Divers staat onder leiding van Erika en haar man Yves. Van haar hoor ik dat er ook heel veel duikscholen zijn op Perhentian die zich voordoen als PADI-duikschool maar die dat eigenlijk helemaal niet zijn. Na het gesprek met Erika loop ik het strand op op zoek naar een restaurantje want mijn maag begint te rommelen. Behalve het restaurantje bij het Mata Hari Resort heb je over het eiland meerdere restaurantjes waaruit je kunt kiezen. Het zijn allemaal openluchtrestaurantjes. Ik besluit om vanavond naar Mata Hari te gaan. Maaltijden zijn hier erg goedkoop. We betalen voor een complete maaltijd omgerekend maar € 4, - per persoon. Na het eten, wat erg goed was, word ik toch wel erg moe en besluit naar mijn huisje te gaan waar ik dan ook bijna gelijk in slaap val.

15 september

Vandaag worden we beiden al vroeg wakker en nemen we gelijk een duik in het water. Het is nog maar negen uur en toch is het water al erg warm! Hierna gaan we wat eten bij een van de vrolijk uitziende restaurantjes aan het strand. Ik bestel een tosti met jus d'orange (erg lekker) en koffie. Wat mij opvalt, is dat de obers (zo zal ik het maar zeggen) gelijk bij je aanschuiven aan tafel en met je gaan kletsen. Na het ontbijt halen we onze leerboeken op bij ons huisje en lopen we weer terug naar het strand. Ik begin met lezen, en ik moet zeggen dat het erg interessant is! Nadat ik de helft van mijn opgaven af heb, besluiten we Coral Sky/Erika een bezoekje te brengen. Zij raadt ons aan om, voordat we gaan duiken, alvast eens te oefenen  door een keer te gaan snorkelen. Dit lijkt mij erg leuk, en loop dan ook niet veel later naar het water toe. Met de flippers is het heel makkelijk om over het koraal heen te zwemmen en ik heb een fantastisch zicht op alles wat leeft in de zee. Het is net alsof ik een groot tropisch aquarium zwem! Tussen het koraal zwemmen vissen in allerlei maten, vormen en kleuren. Ik zie een blauwgestipte rog (blue spotted stingray) die zich voor mij verschuilt en een dozijn gekleurde vissen. Dit is natuurlijk een mooie gelegenheid om mijn uit Nederland meegebrachte onderwatercamera te gebruiken. Ik maak veel foto’s, maar probeer toch niet meteen het hele rolletje vol te schieten, hoewel dit wel erg moeilijk is met al die mooie vissen die ik zie! Ook het koraal is schitterend en kleurrijk.

Ik vergeet al snel de tijd om me heen. Toch besluit ik maar eens mijn hoofd boven water te doen en te kijken waar ik nu ben. Ik zie dat ik toch best wel (lees erg ver) van de kust weg ben 'gedreven'. Zelfs mijn vriend heb ik ver achtergelaten. Ik zou nog wel erg lang zo door kunnen kijken, want het is echt heel erg mooi onder water, maar ik besluit toch maar terug te gaan, ik heb tenslotte nog heel wat te doen. Vandaag wil ik nog over het Long Beach-strand lopen waaraan het Mata Hari Resort en de duikschool Coral Sky staan. Het Long Beach-strand is het populairst van Perhentian Kecil en hier staan ook bijna alle resorts en restaurantjes aan. Perhentian Kecil heeft nog een ander strand aan de andere kant van het eiland, Coral Bay. Het bezoeken van dit strand met zijn restaurantjes en resorts, de jungle, het visserdorp, het uitzichtpunt, de bananenplantage etc. besluit ik allemaal ‘te bewaren’ voor de dagen na mijn Open Water Cursus. Nadat ik het Long Beach-strand overgelopen ben, valt mij op dat het Mata Hari Resort toch een van de mooiste en meest nette huisjes heeft. Niet dat de andere huisjes zo slecht zijn, maar gewoon een stuk kleiner en minder schoon. Ook spreek ik een jongen die in een huisje zit waar helemaal geen elektriciteit is. Hij verteld mij dat de meeste huisjes geen elektriciteit hebben, dus wij hebben het goed voor elkaar! Hierna besluiten we wat te gaan eten en deze keer weer bij een ander restaurantje. Wat mij opvalt, is dat er heel veel vis (logisch natuurlijk, de lokale bevolking leeft van de visserij) op het menu staat. Maar dan spreek ik niet over gewone huis, tuin en keuken-vis, maar over roggen, haaien (erg veel) en barracuda’s. Ik houd niet van vis (op mijn bord dan) dus besluit iets anders te nemen. Nadat we klaar zijn met eten, is het al weer half tien en we besluiten nog de andere helft van de vragen uit het PADI-lesboek af te maken. We zijn zelfs tot 12 uur bezig. Nu is het wel genoeg geweest denken we en we besluiten te gaan slapen. Morgen wordt het tenslotte een drukke dag! We gaan voor het eerst duiken en ik ben erg benieuwd hoe dit allemaal zal gaan...

16 september

Vandaag is het zover! Om half negen staan we bij de duikschool Coral Sky. De Open Water Cursus kan bij Coral Sky in het Nederlands worden gegeven. Maar omdat wij 'm samen met twee andere cursisten, een jongen uit Engeland (Martin) en een meisje uit Oostenrijk (Stefanie) volgen, wordt hij in het Engels gegeven. Erika zal ons de komende drie dagen lesgeven. Als eerste geeft ze ons een uitgebreide uitleg over hoe de cursus eruit gaat zien. Ik heb er al veel zin in! Hierna gaan we een video bekijken over de eerste twee hoofdstukken uit het PADI-lesboek. Hier wordt uitgebreid ingegaan op de achtergronden van het duiken, de veiligheid, de uitrusting en nog veel meer. Alles wordt duidelijk uitgelegd en het is erg interessant. Hierna kijken we de vragen na die we voor vandaag gemaakt moesten hebben. Na het theoretische gedeelte lopen we naar de duikuitrusting toe en gaan we onze duikuitrusting uitzoeken. Wat mij opvalt, is dat er moderne duikmaterialen zijn. Alles ziet er spiksplinternieuw uit. Iedereen krijgt een pak, een BCD (trimvest), flippers, schoentjes, een duikbril en een snorkel. Ik krijg een BCD die nog maar drie keer is gebruikt. Ja, dat is het voordeel als je bij een reisorganisatie werkt, haha! Nadat we alle vier klaarstaan met ons duikpak aan, gaan we onze fles 'klaarmaken'. Stap voor stap wordt ons uitgelegd hoe het gedaan wordt (we moeten het daarna namelijk zelf proberen). Nadat ook dit gedaan is, zijn we helemaal klaar om de eerste oefeningen in het water te gaan doen. We lopen met z’n allen naar het water en trekken daar de flippers aan. Eerst gaan we boven water wat oefenen met onze regulator en ons trimvest. Darna gaan we onder water. Wat is dit raar zeg, ademen onder water. Maar na even oefenen raak ik er ook wel aan gewend. Verder moeten we oefeningen doen zoals masker klaren, regulator uitdoen en terugpakken, uittrimmen, buddy (= Paulo) breathing, et cetera. Vooral het uittrimmen (balanceren) is erg belangrijk, ik denk wel het belangrijkste dat je moet leren. Nadat we dit alle vier onder de knie hebben, gaan we het water uit en lopen we terug naar de duikschool. Hier moeten we onze duikspullen afdoen (op de juiste manier, dit wordt ons ook geleerd) en schoonmaken. Hierna drinken we wat koffie en wordt alles nog nagesproken. Het is ondertussen al een uur en we krijgen nu middagpauze. We besluiten met z’n vieren wat te gaan eten en het is erg gezellig. Na de pauze gaan we weer vol goede moed naar de duikschool. Hier gaan we allemaal bij elkaar zitten en krijgen we een briefing waarin verteld word waar we heengaan, wat voor vissen we kunnen tegenkomen en nemen we nogmaals de belangrijkste vaardigheden door (veiligheid voor alles). We gaan naar onze eerste duikplek, Batu Nissan. Deze duik word ook wel de 'fish identification adventure dive' genoemd, omdat je hier zoveel verschillende soorten vissen ziet. Dat belooft dus wat!! Ik heb er dan ook veel zin in. We trekken onze duikuitrusting aan en lopen niet veel later het water in. Het water rondom de Perhentian eilanden is gewoon te warm! Echt afkoelen in het water doe ik niet, want ik denk dat de temperatuur wel 25°C is (dit blijkt ook zo te zijn achteraf). Nadat we in het water zijn, gaat het echte duiken eindelijk beginnen! We gaan aan boord van een duikdhoni, een speedboot, van Coral Sky. Onderweg zie ik een aantal vlaggen uit het water steken en vraag Erika wat dit zijn. Dit blijken markeringspunten te zijn waaronder wrakken liggen. Er liggen twee wrakken in de omgeving, namelijk een landingsboot van ongeveer 30 meter en een vissersschip van ongeveer 100 meter. Aangekomen bij de duikplek Batu Nissan laten we ons in het water vallen. Hierna gaan we via een touw naar beneden. Eenmaal onder water weet ik niet wat ik zie. Ik zie gelijk al veel kleurrijk zacht en hard koraal, scholen grote vissen in de meest uiteenlopende kleuren. Bovendien is het zicht erg goed. Beneden oefenen we nog een aantal vaardigheden (skills) en daarna zwemmen we met z’n allen achter elkaar aan. Onderweg zie ik grote rotsblokken waar verschillende vissen tussen zwemmen, ook zie ik de vrolijke clownvisjes. Ze zijn kleiner dan ik me had voorgesteld. Ik zie echt heel grote vissen en een aantal blauwgestipte roggen. Ook kom ik een school barracuda’s tegen. Ik vind het erg mooi, maar ben nog meer gefocust op het uitbalanceren dan werkelijk om me heen te kijken. Het valt het me wel op dat de vissen helemaal niet bang zijn, ze zijn natuurlijk helemaal gewend aan duikers. Onderweg moeten we op onze duikcomputer kijken hoeveel bar we nog hebben in verband met de tijd dat we nog onder water kunnen blijven, en dit aan Erika laten weten. De tijd gaat snel voorbij, want voordat we het weten moeten we alweer naar boven. Na de duik komen we met z’n allen terug bij Coral Sky, ruimen we onze duikspullen op en maken we ze schoon. Hierna gaan we met ons groepje bij elkaar zitten om onze eerste duik door te nemen. We krijgen een stuk cake met een kop koffie. Erika geeft ons een logboek waarin we onze duik vermelden, welke vissen we gezien hebben en welke skills we hebben gedaan. Dit is altijd leuk voor later. Ook vertelt ze welke vissen en welk koraal we gezien hebben. In de grote collectie boeken over vissen en koraal die de duikschool heeft, kunnen we meer informatie vinden. Na het invullen van ons logboek gaan we terug naar onze theorieruimte en krijgen we wederom een boel huiswerk mee. Het is ondertussen al zeven uur. Nadat we nog even gaan kletsen hoe alles ging en wat we ervan vonden gaan we allemaal naar huis. Ik moet lachen om Stefanie, want zij vertelt me dat ze toch wel heel snel naar huis moet gaan. Ze heeft namelijk geen elektriciteit en kan dus nog maar heel even lezen, het wordt namelijk al rond zeven uur donker op Perhentian. Wat mij gelijk opvalt na deze eerste duikdag is dat het personeel van Coral Sky ervaren en professioneel is. Er werken overwegend jonge mensen en ze zijn allemaal erg vriendelijk en enthousiast. Je merkt gelijk dat er een gemoedelijke sfeer hangt. Conclusie: duikschool Coral Sky is goed onderhouden en prima georganiseerd! Nadat we terugkomen bij ons huisje gaan we douchen en daarna wat eten, wederom in een ander restaurantje. Ook drinken we wat in het Palm Tree Café, waar als enige café alcohol geschonken wordt. Alcohol is officieel verboden op Perhentian. Hierna lopen we nog een stuk over het strand richting ons huisje en komen we langs de duikschool. Het is ondertussen al elf uur. Wat mij opvalt, is dat de medewerkers van Coral Sky 's avonds nog gezellig bij elkaar zitten en foto’s aan het bekijken zijn, en dat de andere duikscholen allang uitgestorven zijn. Bij ons huisje aangekomen maken we de meeste opgaven uit ons leerboek. Alle opgaven maken lukt ons niet, want we zijn echt enorm moe. Zo’n dag is heel vermoeiend, maar het was wel een ontzettend leuke ervaring! Daarom vallen we na ons duikavontuur al snel in slaap.

17 september

Ook vandaag moeten we om half negen bij Coral Sky zijn. Het is namelijk onze tweede duikdag van de Open Water Cursus. Na het nakijken van ons huiswerk bekijken we de laatste twee duikvideo’s. Deze video’s zijn wederom interessant. Na een hele theorieochtend maken we onze duikuitrusting klaar voor gebruik. Helaas mogen we nog niet gaan duiken, want we hebben eerst middagpauze. Nadat we terugkomen op de duikschool krijgen we een briefing van Erika, waarin verteld wordt waar we gaan duiken (D’Lagoon) en welke vissen we allemaal kunnen tegenkomen. Na deze briefing trekken we onze duikuitrusting aan en vertrekken we met de duikdhoni van Coral Sky naar de duikplek. Eenmaal onder water moeten we weer een aantal skills doen, zoals snorkel afdoen, buddy breathing, uittrimmen, et cetera. Hierna zwemmen we achter Erika aan. Direct zie ik al een heleboel kleuren mooi koraal, hier staat deze duikplek ook om bekend. Tevens zie ik een grote bultkoppapegaaivis (Humphead Parrotfish), hij zwemt gewoon recht op mij af! Maar dan ook snel weer rakelings langs mij heen... fieuw! Deze vissen zijn echt niet bang. Vooral niet voor mij, ik ben natuurlijk nogal een klein duikertje en deze vis is bijna groter dan ik, haha. Ook zien we hier een aantal roggen. Verder zie ik een aantal veelkleurige papegaaivissen die aan het koraal knabbelen. Het grappige is dat je ze ook echt hoort knabbelen. Buiten je eigen ademen hoor je het geluid: knisper, knisper. Erg grappig. Dit is echt een mooie duik! De vijftig minuten zijn dan ook zo om en zitten we alweer op de dhoni. Bij de duikschool legt Erika uit wat we allemaal gezien hebben en we vullen wederom ons logboek in. Na deze duik gaan we weer terug naar ons theoriegedeelte bij de duikschool. Hier krijgen we de Recreational Dive Planner uitgedeeld. Dit is een methode waarmee je kunt uitrekenen hoeveel stikstof er nog in je bloed zit na het duiken en wanneer je weer je volgende duik mag maken. Hier maak ik een aantal berekeningen mee en al snel heb ik het onder de knie.

Na deze berekeningen deelt Erika ons mee dat we morgenmiddag het theorie-examen van de Open Water Cursus moeten doen. Hierna kletsen we nog even en daarna gaan we terug naar ons huisje. We eten vanavond wat bij een leuk uitziend restaurantje aan het strand. Helaas is er bij hetzelfde restaurantje een barbecue, waardoor ik grote roggen (die ik vanmiddag nog zo vrolijk zag zwemmen) op de barbecue zie gaan. Dit was niet echt een leuk uitzicht. Daarnaast staat de wind mijn kant op, dus erg genieten van het eten doe ik niet. Na het eten lezen we globaal het boek van de Open Water Cursus door. Hierna gaan we snel slapen. Helaas hebben we morgen onze laatste duikdag...

18 september

Vandaag hebben we onze laatste duikdag van de Open Water Cursus. Ik vind het wel erg jammer! We krijgen ’s morgens geen theorie meer, maar maken gelijk onze duikuitrusting klaar. Na de briefing gaan we naar de 'meest bekende en interessante duikplek rondom Perhentian' volgens Erika. Ik ben benieuwd! De dhoni brengt ons naar onze derde duikplek Twin Rocks. Van veraf zie ik de duikplek al, want zoals de naam al aangeeft zijn het twee rotsen die boven het wateroppervlak uitkomen. Hier laten we ons achterover het water invallen (ja, dit wordt ons geleerd!) en zien we gelijk al een heleboel vissen die rondom de rotsen zwemmen. Ik duik hier tussen de rotsen (die boven het water uitsteken) en over verschillende kloven. Bovenop de rotsen zie ik veel kleuren hard en zacht koraal. Ook is hier een stroming waar ik tegenin moet zwemmen. Voor mijn gevoel kom ik geen meter vooruit. Ik zie een schildpad voorbij komen, een aantal (grote) bultkoppapegaaivissen, allerlei kleurrijke koraalvissen en een school barracuda’s. Ook zie ik een donkerblauwe grote Napoleonvis en een fluitvis die zigzaggend aan mij voorbij zwemt. Ook zie ik een vis die gecamoufleerd op de bodem ligt. Als mijn divemaster hem niet had aangewezen, had ik hem niet gezien. Achteraf hoor ik dat dit een schorpioenvis was. Verder zie ik een aantal scholen glinsterende vissen, veel wimpelvissen zwemmen aan mij voorbij. Ook zie ik naaktslakken in uiteenlopende kleuren. Dit is mijn mooiste duik tot nu toe, dat weet ik zeker! Na de duik vullen we ons logboek weer in en hebben we een uur pauze. Na de pauze lopen we weer terug naar de duikschool en maken we onze duikuitrusting opnieuw klaar. De volgende duik is bij duikplek Mullet Point. We laten ons weer achterover in het water vallen en doen een aantal skills. In het begin zie ik grote rotsen en keien. Ik zie een grote Napoleonvis en een heleboel kleurrijke koraalvisjes. Ook komt er een aantal schildpadden, papegaaivissen en wimpelvissen voorbij. Helaas gaat deze duik ook weer erg snel voorbij. Als we in de dhoni zitten, vind ik het dan ook erg jammer dat dit de laatste duik van de cursus is. Eenmaal bij de duikschool vullen we voor de laatste keer tijdens de cursus ons logboek in. Hierna maken we ons theorie-examen. Ik maak het best goed, ik heb maar 2 foutjes. Na het examen kletsen we nog even en daar nemen we afscheid van Martin en Stefanie. Erika en ik blijven nog even praten over 'zaken'. Erika is bezig met een nieuwe duikschool op het eiland Lang Tengah en wil daar een duikerspension bouwen. Ze vertelt me hoe het eiland eruit ziet en dat het duikgebied nog niet ontdekt is door toeristen. Verder vraagt Erika ons of wij een fun dive willen maken. Dit lijkt ons een goed idee, kunnen we nog een keer duiken! Morgen kunnen we de fun dive niet maken, want ik moet het hele eiland nog bezoeken en daar ben ik wel een dag mee zoet. Daarom besluiten we om het tot overmorgen uit te stellen. 's Avonds eten we bij het Panorama Restaurant. Had ik dit restaurantje maar eerder gevonden! Het is er echt gezellig en je kunt er heel lekker eten. Alleen is er een nadeel(tje). Ik bestel een voor-, hoofd- en nagerecht en dat wordt in één keer voor me op tafel gezet! De volgorde van gerechten is hier nog niet doorgedrongen op het eiland, maar daardoor is het eten niet minder. Erg lekker!

19 september

Na het ontbijt ga ik voor mijn werk bij Eigen-Wijze DuikReizen het Bubu Long Beach Hotel bezoeken en hier foto’s maken. Op Perhentian zijn er, buiten het Bubu Long Beach Hotel, alleen maar traditioneel gebouwde houten huisjes. Het Bubu Long Beach Hotel is het enige hotel op Perhentian, en daarom ideaal voor mensen die iets meer luxe willen, maar wel op dit fantastische eiland willen verblijven. Ik stel me voor aan de manager en deze geeft mij een rondleiding. Hierbij maak ik een heleboel foto’s. Het hotel heeft ook een duikschool, maar daar is nooit iemand te bekennen. Dit geldt ook voor de overige duikscholen op Perhentian. De enige duikschool waar het altijd een drukte van belang is, is Coral Sky. Het Bubu Long Beach Hotel is absoluut een mooi en schoon hotel. Nadat ik de nodige brochures heb meegenomen, bedank ik de manager en loop ik naar het andere strand van Perhentian, Coral Bay. We moeten een stuk door de jungle lopen om op dit strand te komen. Bij Coral Bay aangekomen zie ik dat dit strand een stuk kleiner en rustiger is en ook minder mooi. Het ligt er vol aangespoelde stukjes koraal, en het is niet zo wit als het strand van Long Beach. Ook kun je hier niet zomaar het water inlopen, omdat er al gelijk koraal ligt (au). Vandaag de naam Coral Bay. Ik loop ook dit strand over en bekijk alle resorts en een duikschool. Nadat ik tevens het Suria Resort een bezoek heb gebracht en daar de nodige foto’s heb gemaakt, besluit ik hiervandaan het enige dorp op Perhentian te gaan bezoeken, genaamd Kampung Pasir Hantu. Daarvoor nemen we een taxibootje naar het visserdorp. We komen aan op een grote steiger en lopen het dorpje in. In het dorpje vind ik een moskee, een kliniek, een schooltje en een politiebureautje en verder een aantal huisjes die voor mijn gevoel toch echt op instorten staan. Tijdens de 'dorpswandeling' zien we een heleboel vieze geiten die echt overal aan knagen (huisjes, afval, dode vis). Wat mij opvalt is dat ik behoorlijk wordt nagestaard, allerlei kinderen lopen de hele weg achter mij aan. Mijn vriend zegt dat ik waarschijnlijk op een popster lijk ofzo. Je zou toch denken dat hier wel meer toeristen komen… Nadat ik de kinderen van me afgeschut heb :-), loop ik verder naar een winkeltje waarna we wat drinken halen. Hierna besluiten we weer terug te gaan naar Long Beach, maar tot onze schrik zie ik dat we geen geld meer hebben voor een taxibootje, dus moeten lopen naar ons strand. Ik vraag na hoelang het lopen is naar het Long Beach-strand, en mij wordt meegedeeld dat het ongeveer een half uur lopen is over rotsen. Nou, dat valt ons nog mee. Maar dit halfuur blijkt toch wel iets langer te zijn. Dit hele stuk naar ons strand moeten we over rotsen lopen, klimmen en springen. Sommige rotsen moeten we echt stijl beklimmen. Best gevaarlijk eigenlijk, maar wel spannend! Onderweg zien we honderden krabbetjes in de weer. Ook zie ik twee grote leguanen lopen, maar ze zijn erg schuw. Niet een half uur, maar drie uur later (serieus!) komen we na klimmen en klauteren weer op Long Beach aan. We nemen gelijk een duik in het water. Het was wel een mooie tocht! Ondertussen is het al zeven uur en we lopen terug naar ons huisje. Na het douchen gaan we wat eten bij een leuk restaurantje. Ik ben dan ook erg moe, het was me het dagje wel!

20 september

Vandaag ontbijten we in een leuk restaurantje en gaan lekker zwemmen. Hierna kopen we een aantal souveniertjes voor mijn familie en mijn collega’s van Eigen-Wijze DuikReizen. Ik voel me schuldig, want ik koop bijna het halve winkeltje leeg. Ook hebben we vandaag onze eerste fun dive. Als we aankomen bij de duikschool krijgen we als eerste een briefing. Mijn vriend en ik zitten samen met twee Fransen in een groepje. Coral Sky duikt alleen in kleine groepjes, zodat iedereen veel aandacht krijgt. Na een leuke briefing vertrekken we per dhoni naar Stingray Alley waar je, zoals de naam het al zegt, veel roggen tegen kunt komen. Na een kort ritje met de dhoni komen we op de duikplek aan. Eenmaal aangekomen op de duikplek laten we ons achterovervallen en zwemmen we gelijk Erika achterna. Dit is echt ideaal! We hoeven helemaal niet meer te oefenen, geen skills meer te doen. Joepie, dit is pas relaxed! In het begin van de duik zwemmen we over een zanderige bodem. In de verte doemt het koraal voor ons op. Ik zie echt een heleboel kleurrijk koraal. Onder een rotsblok zie ik vijf grote roggen! Deze enorme roggen verschuilen zich voor ons. Verderop krijgen we een manicure van schoonmaakgarnalen (cleaner shrimps). Deze garnalen lopen over mijn handen en prikken in mijn vingers. Verder zie ik een heleboel gekleurde visjes. Na de fun dive komen we terug bij duikschool Coral Sky en drinken we wat koffie. Ook krijgen we van Erika te horen welke vissen we hebben gezien en vullen ons logboek in. Verder kijken we in boeken waarin allemaal vissen staan. Na afscheid te nemen van Erika en de rest van de duikschool is het voor ons echt de laatste duik geweest op Perhentian. Na het eten gaan we naar het Palm Tree Café waar we Martin en zijn vriendin tegenkomen. Het is erg gezellig! Hierna gaan we terug naar ons huisje.

21 september

Vandaag lopen we naar het hoogste punt van Perhentian. De klim tegen de berg is erg zwaar, de berg is erg steil. Onderweg komen we langs een bananenplantage. Bij het uitkijkpunt heb ik een ontzettend mooi uitzicht over de eilanden en zie ik allerlei gekleurde bootjes varen. Natuurlijk maak ik hier weer een heleboel foto’s. Hierna lopen we naar beneden en komen we onderweg een hele grote tropische vlinder tegen. Eenmaal beneden op het strand, besluiten we nog een keer langs de verschillende restaurantjes en winkeltjes te lopen. Onderweg lopen we langs een restaurantje waar een film wordt gedraaid. Ik hoor bekende muziek en het blijkt Lord of the Rings te zijn. Ik ben helemaal gek van deze film, ik vind dit de mooiste film ooit gemaakt, dus dit maakt mijn vakantie helemaal compleet :-)! Ook kom je een heleboel tweedehandsboekenwinkeltjes tegen. Hier kun je drie boeken inleveren en dan mag je een boek daarvoor terugnemen. Hierdoor kom je een heleboel boeken tegen uit alle hoeken van de wereld! Dit is erg grappig. Bij het Mata Hari Resort is er ook een batikwinkeltje waar je zelf batik kunt beschilderen. Batik is typisch Maleisisch. De man van het winkeltje heeft erg mooie doeken gemaakt. Een doek waar het eiland op staat geschilderd wil ik graag van hem kopen, maar hij vertelt me dat het doek niet te koop is. Ik wil er nog wel meer voor bieden, maar dan verteld hij dat er een Engelsman bij hem kwam die er wel € 200,- voor geboden had, maar hij het doek nog steeds niet heeft verkocht. Hij gaf niets om geld, wat moest hij met zoveel geld op zo’n eilandje? Graag zou ik een batikdoek beschilderen bij hem, maar helaas hadden we geen tijd meer. Morgen gingen we tenslotte al weer weg naar huis… Volgende keer gaan we twee weken! Na deze man bezocht te hebben, gaan we terug naar ons huisje. We maken vandaag ons huisje schoon en pakken onze tas in. Nu ik hiermee bezig ben, heb ik echt het idee dat we maar zo kort op reis zijn geweest. Dat komt omdat we zoveel hebben gedaan! Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om naar huis te gaan. Ik wil mijn familie, vrienden en collega’s graag vertellen hoe mooi het was en hoe het met het duiken ging, maar wil liever nog iets langer blijven. Daarom probeer ik mijn laatste avond zolang mogelijk te laten duren. Eerst gaan we wat eten bij het Panorama Restaurant, waar we al eerder heel lekker gegeten hebben. En ook deze keer is het heerlijk! Na het eten gaan we naar Palm Tree waar we ons laatste (afscheids)drankje drinken. Het is vanavond feest bij Palm Tree en voor het café is een groot kampvuur aangelegd waar allemaal mensen aan het dansen zijn. Dit is erg leuk! Na het café gaan we naar ons huisje voor ons laatste nachtje.

22 september

Vandaag gaan we om acht uur uit bed en lopen we naar een restaurantje aan het strand. Hier eten en drinken we wat. Ook lopen we voor de laatste keer over het strand. Daarna halen we onze koffers uit ons huisje en lopen we naar de receptie van het Mata Hari Resort om uit te checken. Niet veel later laten we het resort achter ons. We lopen naar ons taxibootje en dan laten we ook Perhentian Kecil achter ons. Het groene eilandje wordt een groen stipje en al snel suizen we weer over het water terug naar Kuala Besut. Eenmaal in Kuala Besut aangekomen, worden we opgewacht door dezelfde taxichauffeur als op de heenreis en rijden we met de taxi terug naar de luchthaven van Kota Bharu. Hier checken we weer in voor onze vlucht naar Kuala Lumpur. Deze vlucht is ook al weer heel snel voorbij en voor we het weten zitten we in Kuala Lumpur. Hier moeten we drie uur wachten voordat onze vlucht naar Amsterdam vertrekt. Op de supermoderne luchthaven zijn enorm veel winkeltjes, dus we vervelen ons dan ook totaal niet! Om 23:45 uur stappen we dan in het vliegtuig. Niet veel later krijgen we een lekkere maaltijd, waarna ik heel snel in slaap val.

23 september