Reisverslagen
Sommige bestemmingen zijn alleen maar droombestemmingen. Sterker nog, niet eens dat. Het zijn bestemmingen die gewoon buiten je denkwereld liggen.
Vorig jaar was ik met Arjan van Eigen Wijze Duikreizen en anderen op een duiksafari in de Maldiven. Ook al een behoorlijk exotische bestemming, maar toch wel bekend bij duikers. Op een gegeven moment werd gesproken over een eventuele volgende duikreis. Die zou naar Frans Polynesië kunnen gaan. Of ik zin had om mee te gaan.
Wow, Frans Polynesië ... Opwinding maakte zich van mij meester. Dát zou wat zijn...
Het verstand deed nog even moeilijk, maar kon uiteindelijk geen weerstand bieden. Het werd een trip van 2,5 week, 3 dagen op het eiland Tahiti en 2 duikweken op de eilanden Fakarava en Rangiroa.
Het duikgezelschap was divers. Zo was er een heerlijk zootje ongeregelde Oostenrijkers. Vanwege de meegenomen Schnapps en worst goed voor een kleine 200 kg overgewicht aan bagage. En voor een knallende ruzie met de strenge en rechtlijnige Franse duikinstructeur. Hij wilde maar niet begrijpen dat duikers liever nog wat naar die grote school haaien keken dan weer klakkeloos achter hem aan zwemmen. Dan was er Patrick, gedreven fotograaf voor o.a. Duiken en Tauchen. Ook zijn co-auteur Nienke, tevens leuke en mooie vriendin, was er bij. Verder hadden we Daan, met zijn 75 jaar de nestor van het gezelschap en mede daardoor een opmerkelijk en bewonderenswaardig duiker. Hij nam mee zijn duikvriend Ruud, met 70 jaar ook nog still going strong. Tevens leverancier van veel lachsalvo's binnen de groep. Vervolgens Marcel en Marie-Katri, type verliefde jonggehuwden. Op Tahiti vanwege de romantische uitstraling vaker te zien. En van de Nederlanders, last but not least, Nico, gezellige en goede buddy en kamergenoot.
Hoe waren de duiken zelf? Ik kan alleen voor mijzelf spreken en doe dat met de korte beschrijvingen uit mijn logboek. Bedenk: mijn duiken en waardering kunnen sterk afwijken van de beleving van andere duikers. Zo bleek ik met amper 100 duiken een groentje. De anderen hadden al 1000 tot 3500 duiken gemaakt. Ook zal ik ongetwijfeld wel eens een vissoort de verkeerde naam hebben gegeven.
Duik 1, Fakarava (telkens de Gauaepas aan de noordkant, tenzij anders aangegeven), diepte 43 meter
Heel slechte duik. Te sterke stroming voor mij, bovendien bleef ik met mijn alternatieve automaat steeds ergens aan vast hangen. Met het lostrekken is die automaat zelfs kwijt geraakt. Geen controle, teveel luchtverbruik. Weinig tot niets gezien trouwens, wat ook voor de andere duikers gold. Wel een rifhaai en wat kleinere visscholen. Op de terugweg werd ik in de zodiac ook nog eens misselijk. Dat ging nog maar net goed.
Duik 2, Fakarava, Tetamanupas,aan de zuidkant, diepte 24 meter
De derde duik voor de groep, de tweede voor mij. Gisterenmiddag was ik nog niet voldoende hersteld om de middagduik te doen. Met de zodiac eerst zo'n anderhalf uur met een rotvaart naar het zuiden, geen plezierritje. Maar de duik daarna was mooi. Groepjes haaien, 3 of 4, totaal wel een stuk of 15 a 20. Een mooie eagle-ray, een Napoleonvis, mooie gespikkelde trompetvissen, een stuk of 3 prachtige scholen barracuda's, tot zo'n 30 stuks in de grootste groep. Erg mooi, en rustig genoeg gedoken. Ik voel me al een stuk beter. Oh ja, nog een prachtige whitetip rifhaai die op een paar meter afstand op de bodem lag te rusten. Na de duik met de zodiac naar een prachtig Bounty-strand, met mooie stingrays in het ondiepe water en een lekkere lunch in een pensionnetje, niet meer dan een hutje, aan het strand. Top.
Duik 3, Fakarava, zuidkant, diepte 24 meter
Ongelooflijk. Een school van 100 of meer haaien vlak voor mijn neus. Heen en weer. Maar ook aan de school zelf leek maar geen eind te komen. We hingen stil vast aan het rif en de haaien stoorden zich daarom niet aan ons. Echt prachtig dichtbij, oog in oog zo ongeveer. Kille ogen trouwens. Die van de haai dan. Grijze rifhaaien, maar ook whitetips en blacktips. Bijna bizar om daar zo direct tussen te zitten. Ook Patrick met zijn fototoestel er midden in. Dat zal ongetwijfeld mooie plaatjes opleveren. Op de weg terug naar boven was trouwens ook het koraal erg mooi. Mooie tandbaarzen, mooie blauwgestreepte snappers, een gele trompetvis, veel koraalvlinders, keizersvissen, napoleonvissen. Kortom, kan het mooier? Met zo'n duik ben ik nu al tevreden over deze reis.
Duik 4, Fakarava, diepte 34 meter
Prachtige duik. Eerst naar de haaien kijken. Een groep van een stuk of 10, mooi dichtbij. Daarna met de stroming in hoge snelheid over het rif gescheerd. Vervolgens in een geul met prachtige grote scholen vis, bv gele snappers en grootoogsnappers, af en toe een haai die in de geul naar al dat lekkers kwam kijken. Vooral de achtbaanrit over het rif vond iedereen fantastisch.
Duik 5, Fakarava, diepte 21 meter
Bijna. Een duik zonder haaien. Kan hier natuurlijk niet, maar het duurde 15 minuten voordat we de eerste zagen. Daarna nog een stuk of 10. Plus een mooie school barracuda's. Een werkduik, voor mijn gevoel voortdurend tegen de stroom in. Daar ging wel plezier mee verloren.
Duik 6, Fakarava, diepte 26 meter
Heerlijke duik. Met goed zicht eerst direct onder de zodiac op het rif een witpunt rifhaai die direct voor onze neus zwom. Verder veel mooi klein spul, bv pauwjuffertjes en de tamelijk zeldzame rode dwergkeizersvis. Opnieuw een grote school van, ditmaal kleinere, barracuda's. Nico heeft dat volgens mij mooi op video in beeld gekregen. Een prachtige balvormige school soldaatvissen. Mooie napoleonvissen. Heel veel leuke juffertjes. En natuurlijk nog een stuk of 5 a 10 haaien, dat weet ik niet meer zo precies. Gids Stefan brak de duik af omdat hij bang was dat de duikers door de stroom zouden worden meegevoerd, maar voor mij had hij nog wel even kunnen doorgaan. Ook heel leuk: met Nico op de fiets van het hotel naar een parelkwekerij dichtbij. Voor Ria een (hopelijk) mooi cadeautje gekocht. Top.
Duik 7, Fakarava, diepte 30 meter
Wat een dag! Na de geweldige ochtendduik en de parelkwekerij een volgende superduik, de op een na mooiste tot nu toe. Een driftduik, met sterke stroming. Meteen bij het afdalen zicht op veel haaien die op de bodem van links naar rechts flitsten. Plus een school van veel echt grote barracuda's. Prachtig. Dan vastklampen aan het rif voor de haaienparade. Dan loslaten en met de stroom mee over het ook nog eens mooie rif scheuren. Een geul links, een geul rechts, vroem! En bij de safety-stop: een zeilvis van zo'n 2,5 meter ! Uniek.
Duik 8, Fakarava, diepte 30 meter
Tja. Ergens anders een superduik, maar hier niet de meest spannende. Naar beneden, langs de drop-off, vastgrijpen voor het uitzicht op de grote jagers en daarna zo'n beetje de duik beëindigen. Toch wel een stuk of 10 of meer haaien (grijze rif), opnieuw een heel mooie grote school barracuda's, veel mooi klein koraal en klein spul. We raken verwend. Slechter zicht dan anders.
Duik 9, Fakarava, diepte 30 meter
De laatste van Fakarava. Spectaculair. Meteen bij het dalen zagen we een grote brede haai. Geen rifhaai, dacht ik. Het bleek na afloop van de duik volgens de gidsen een melon-shark te zijn geweest. Volgens Marcel, die daar met Latijnse namen en al een ongeveer encyclopedische kennis van heeft, een silky shark. Mijn vest hing de hele tijd naar links, het lood uit mijn rechterzak van het jack bleek weg. Toch goed naar de drop-off, vele (tientallen) haaien, mooi dichtbij. Daarna de geul, grote visscholen, een rustende en daarna voor onze neus rondcirkelende witpunt rifhaai, veel andere loerende haaien. Bij zowel het vasthouden aan het rif als tijdens de achtbaan over het rif dus activiteit genoeg. Wel moe aan het eind, te snel het laatste stuk naar boven.
Duik 10, Rangiroa (telkens de Tiputa pas, tenzij anders aangegeven), diepte 35 meter
Eerste duik op Rangiroa. Omdat de stroming naar buiten ging, dus de zee in en niet inwaarts de lagune in, werd het een duik uit de stroming, een rustige ochtend-rifduik. Ik kreeg een zware stalen tank van 15 liter en kreeg van gids Michel in de zodiac 4 kilo lood mee. Bij nader inzien vond hij dat teveel en maakte er 2 van. Tijdens de duik vond hij ook dat nog teveel en maakte er 0 kilo van. Ging toch heel goed. Wel een zware tank, maar geen gewicht door lood en lekker veel lucht. Unieke duik: géén haai. Maar wel, super, 4 grote (2,5 meter) dolfijnen, nieuwsgierig en heel dichtbij. Op het rif nog een schildpad. Prachtige duik.
Duik 11, Rangiroa, diepte 30 meter
Wat begon als een duik met een wat teleurgesteld gevoel, draaide uit op een duik die met stip de top 3 binnenstormde. De stroom was nog steeds uitgaand, wat niet gehoopt was, dus de verwachting was dat het misschien alleen een beperkte herhaling van de ochtendduik zou worden. Alleen maar een stukje van het rif, geen stromingduik. In plaats daarvan: 6 dolfijnen die met ons dansten, echt op centimeters afstand. Een van de dolfijnen liet zich zelfs herhaaldelijk uitgebreid door Arjan knuffelen. En twee manta's! En op een gegeven moment de dolfijnen sámen met de manta's. Bijna een mystieke ervaring. Zeker voor Arjan. Alleen op zijn Herma zal hij meer verliefd zijn dan op dolfijnen.
Duik 12, Rangiroa, diepte 18 meter
Tja. Mooie blauwe kleine rifvisjes. Mooie koraalvlinders. Mooie tandbaarzen. Een leuke ontmoeting met een schildpad die van onze duikgids een smakelijke kwal te eten kreeg. Eigenlijk dus gewoon een mooie rustige duik. Alleen, op deze plek is eigenlijk iets anders de bedoeling. Opnieuw uitgaande stroom, voor de derde duik achter elkaar, zodat we niet in de pas kunnen waar het met stroming allemaal gebeurt.
Duik 13, Rangiroa, diepte 22 meter
Een duik met Ives Levèfre, beroemd fotograaf en cameraman van o.a. het Cousteau-team. Speciaal voor ons van een andere plek op de aarde overgekomen omdat Arjan met zijn EWDR een niet onbelangrijke leverancier van toeristen en duikers voor Frans Polynesië is. Ives lokte op zo'n 15 meter diepte in het blauwe met een korfje visafval (vissenkoppen) de haaien. Zeven stuk kwamen er op af, grijze en een grotere silvertip. Wij zaten er midden in. De haaien zagen er wat gevaarlijker uit dan anders. Logisch omdat ze op het voorgehouden voer aan het jagen waren. Mijn eigen twijfel: moet dit ? Het is lokken, geen voeren, maar toch. Een lange duik, 62 minuten, had wat korter gekund.
Duik 14, Rangiroa, diepte 30 meter
Avatura pas Spectaculair of niet? Zeker niet. Want: we kwamen speciaal naar deze Avatura-pas voor de zilverpunthaaien, wat groter dan de andere rifhaaien. Succes verzekerd, ze werden zelfs gelokt met het mandje vissenkoppen. Alleen: ze kwamen niet. Zeker wel. Want: de vissenkoppen werden belaagd door heel veel andere vissen, met name bochelsnappers. Daar tussendoor flitsten voortdurend 2 grijze rifhaaien, elke keer pal langs ons. Heel mooi. Daarna met de stroming over het rif en tegelijk een blik op het blauwe. Dat werd beloond met een prachtige grote school horsmakrelen. Dus: spectaculair. Trouwens: vanmorgen bij het ontbijt keek ik vanaf ons restaurant aan zee uit over het echt schitterende turqoise water en de kustlijn met palmbomen. Schrik! Nog maar 6 duiken, het einde nadert. Ik zal dit Frans Polynesië nog behoorlijk gaan missen.
Duik 15, Rangiroa, diepte 22 meter
Dezelfde duik als gisterenmiddag, opnieuw met Ives en opnieuw met het mandje vissenkoppen. Een stuk verder nog de zee op dan gisteren, duikers en mandje overboord en wachten maar. De haaien hadden dit keer maar matig interesse. "Slechts" 3 grijze rifhaaien, met lauwe belangstelling. Op een gegeven moment gingen ze ook gewoon weer. Daarna naar het rif. De duik werd gered door 3 ontmoetingen met (dezelfde?) 2 dolfijnen. En op het eind, heel mooi, echt heel veel eenhoornvissen bij elkaar, zeker honderden, tussen elk exemplaar een paar decimeter à een meter, maar wel samen een geheel, een soort woud van eenhoornvissen. Nog nooit zoveel bij elkaar gezien.
Duik 16, Rangiroa, diepte 47 meter
Is er nog plek in de top 3? Deze duik moet er bij. De eerste duik met inkomende stroming. We doken met Yves. Meteen naar behoorlijke diepte, tot 47 meter. De hoeveelheid vis, niet te geloven. Scholen van duizenden. Ook heel veel wimpelvissen vielen op. Een school van een paar honderd kleinere ongestreepte barracuda's. Haaien niet zo veel, een stuk of 4 gezien, maar wel mooi tussen de visscholen in. Ook de dolfijnen waren er weer, 2 stuks, helaas ditmaal wat verder weg. Twee eagle-rays bij elkaar, prachtig. Met name vanwege de hoeveelheid: helemaal super allemaal.
Duik 17, Rangiroa, diepte 25 meter
Eens kijken. Eigenlijk was het teveel om te onthouden. Eerst haaien in het blauwe. Toen 2 dolfijnen. Opnieuw haaien. Daarna weer dolfijnen. Toen richting het rif. Opnieuw dolfijnen. Schitterend in formatie twee eagle-rays. Een school van honderden kleine barracuda's, van vorm veranderend, van vierkant naar rechthoek naar driehoek en bal. Een echt grote napoleon. Een paar individuele barracuda's, echte kanjers van 1,5 meter of groter. Makrelen. Een onwaarschijnlijk grote school (zeker meer dan 100) grote barracuda's. Een mooie schildpad. Een grote school eenhoornvissen. Enzovoort. Laat ik maar ophouden met die top 3, er is daar gewoon te weinig plek voor al dit moois.
Duik 18, Rangiroa, diepte 50 meter
Godsammejantje. Dat is toch eigenlijk gewoon teveel voor één duik? Eerst op weg naar beneden de twee dolfijnen die met ons kwamen spelen. Ik kon er zelfs een aaien. Tegelijkertijd zicht op 3, 4, 5, 6, 7, nee 8 haaien. Dan een heel grote napoleon die een krab opeet. Tientallen haaien die daar wild op inzoomen. De napoleon die onverstoorbaar door gaat. Net boven de bodem tien- en tienduizenden vissen. Haaien er tussen in. En vervolgens de hoofdprijs: een grote hamerhaai van een meter of 4 tussen die andere haaien in! Een grote eagle-ray, sierlijk direct onder ons. Grote tonijn, die je hier (in deze tijd?) kennelijk niet zo veel ziet. Een rifhaai die een murene aanvalt. Teveel, echt teveel. Maar wat móói.
Duik 19, Rangiroa, diepte 38 meter
Iets minder spektakel. Het kan niet altijd feest zijn. Hoewel, de dolfijnen waren er weer, net als de school kleine barracuda's. En vervolgens was er een prachtige grote school, als een bal, van grote barracuda's. Yves zwom daar snel in het blauwe naar toe, met ons in zijn kielzog. Daarna zaten we er zo ongeveer middenin. Net als de dolfijnen trouwens. De prijs die voor dit extra uitstapje in het blauwe betaald moest worden: geen lucht meer op het eind. Net als 3 of 4 anderen. Aan het vest van Arjan het laatste stuk naar boven.
Duik 20, Rangiroa, diepte 19 meter
De extra duik van vandaag voor de liefhebbers, de derde dus van vandaag en de laatste van deze reis. Om het af te leren. Sommigen gingen al niet meer mee omdat het voor vandaag immers wel welletjes leek. De eerdere duiken van 50 en 38 meter waren natuurlijk al pittig. Het afleren is echter niet gelukt. Deze laatste was namelijk waanzinnig mooi. Ives, met zijn enorme kennis van het onderwaterleven, zeker hier op zijn thuishaven, nam ons mee naar het gehoopte spektakel van het "spawnen" (kuit schieten of sperma schieten?) van de doktersvissen. Hij wist wáár het zou gebeuren en hij wist zo ongeveer tot op de minuut hoe láát het zou gebeuren. Ongelooflijk. En zo gebeurde het ook. Je ziet eerst duizenden en duizenden doktersvissen in colonne samen ergens naar toe zwemmen, zoiets als een onwaarschijnlijk lange rij schoolkinderen zoals die vroeger in hetzelfde schooluniform naar de klas liepen. Laag over het rif vanwege het gevaar van roofvissen, die inderdaad rondcirkelen. Het eigenlijke spawnen moet echter in wat hoger water, om de verspreiding in het water zo optimaal mogelijk te maken. Maar wel snel, want hoe hoger in het water, hoe groter het gevaar. Dus wat gebeurt er: op een gegeven moment schiet een soort wolk van bij elkaar gekomen doktersvissen opeens als een raket enkele meters omhoog, om daar zo snel mogelijk, dus allemaal zo ongeveer tegelijk, het kuit of sperma af te schieten. Een soort stille explosie met heel veel kruitdamp. En dan weer net zo snel naar beneden. En nog eens. En nog eens. Roofvissen cirkelen er om heen en proberen zoveel mogelijk te profiteren. Onbeschrijflijk mooi. Volgens mij ook te zien op de DVD "The Blue Planet" en op National Geographic respectievelijk Animal Planet. Maar natuurlijk onvoorstelbaar veel mooier als je daar echt bij aanwezig bent. Je hebt moeite om je ogen te geloven. Veel van de anderen hebben ook nog eens een formatie van 15 a 20 eagle-rays gezien. Ik niet. Maar wat geeft het?
Zo. Klaar. De duiken zijn gelogd, de ansichtkaarten zijn verstuurd, de parels voor Ria zijn gekocht. Ik kan naar huis. Ik heb een overweldigende duiktrip meegemaakt, op een plekje op aarde dat toch zeker een van de mooiste plekjes moet zijn. Een droombestemming, inderdaad.
Tekst: Toine Zegers
Home